Στα στενά και τα χωράφια του χωριού Βορίζια, στον δήμο Φαιστού, δεν εξελίχθηκε κάποια «ρομαντική κρητική βεντέτα» όπως πολύ στοχευμένα πάνε να το περάσουν τα συστημικά ΜΜΕ. Έγινε εμπόλεμη ζώνη, με εκρηκτικό μηχανισμό, καλάσνικοφ, πυροβολισμούς «σαν από πόλεμο» και δύο νεκρούς, έναν 39χρονο άνδρα και μια 56χρονη γυναίκα, μαζί με αρκετούς τραυματίες.

Κι όμως, στα δελτία ειδήσεων και στα πρωτοσέλιδα, η ιστορία σερβίρεται ως “παλιά διαφορά οικογενειών”. Είναι οργανωμένο έγκλημα και η κυβέρνηση και η κάθε κυβέρνηση γνωρίζει και καλύπτει.

Το βράδυ της Παρασκευής, λίγα μέτρα έξω από το χωριό, ανατινάχθηκε ένα υπό κατασκευή σπίτι. Το επόμενο πρωί, η περιοχή μετατράπηκε σε πεδίο μάχης: πυροβολισμοί, τραυματίες, ένας νεκρός μέσα σε γαζωμένο όχημα, και πυρά που προήλθαν από ψηλά, πιθανότατα από μπαλκόνι.

Η αστυνομία μιλά για δίκτυο ανθρώπων που «διαφοροποίησαν αυτή την πραγματικότητα». Δηλαδή, με πιο απλά λόγια, ξέρουν ότι κάτι πολύ πιο σκοτεινό κρύβεται πίσω από τις “οικογενειακές διαφορές”.

Και τώρα τι;

Η περιοχή είναι αποκλεισμένη: εκατοντάδες αστυνομικοί, ΕΚΑΜ, ΟΠΚΕ, ΤΑΕ, συνεχείς περιπολίες. Τρία αδέλφια, τα οποία καταζητούνταν, παραδόθηκαν. Και όμως, καμία ένδειξη ότι η κυβέρνηση ή οι πολιτικοί της έχουν τη βούληση να πάνε στο επόμενο βήμα: να αποσυνδέσουν την πολιτική εξουσία από το οργανωμένο έγκλημα. Το αφήγημα της “βεντέτας” απλώς βολεύει. Κρατάει τα φώτα μακριά από την αληθινή πληγή.

Γιατί «δεν είναι βεντέτα»

Μια βόμβα, πυρά από καλάσνικοφ, επιθέσεις από οργανωμένα σημεία δεν είναι ρομαντική έριδα για την τιμή ή την οικογένεια. Είναι οργανωμένο έγκλημα. Το θύμα δεν ήταν τυχαίο. Η επίθεση στήθηκε μεθοδικά. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: όποιος “ενοχλεί” πληρώνει. Οι κάτοικοι του χωριού ψιθυρίζουν πως «όλοι ήξεραν», αλλά κανείς δεν μιλά.

Γιατί; Γιατί εκεί που οι άλλοι βλέπουν φόβο, κάποιοι βλέπουν προεκλογική πελατεία. Και η σιωπή αγοράζεται πιο εύκολα απ’ όσο νομίζουμε.

Είναι ένα πλέγμα συμφερόντων που ενώνει εγκληματίες, λαθρέμπορους, κομματάρχες, τοπικούς “παράγοντες” και μικρούς θεούς της εξουσίας. Όσοι βγαίνουν στα κανάλια με ύφος “σοκαρισμένου” το γνωρίζουν καλά. Ξέρουν πως το τέρας που γεννήθηκε στην Κρήτη είναι δικό τους παιδί. Το μεγάλωσαν με ασυλίες, με χαμόγελα στις κάμερες, με χειραψίες στα καφενεία και με κλείσιμο του ματιού στα “δικά μας παιδιά”.

Οι ερωτήσεις που κανείς δεν κάνει

Ποιες είναι οι πολιτικές σχέσεις των οικογενειών που εμπλέκονται; Ποιες τοπικές εξουσίες κλείνουν τα μάτια; Γιατί το κράτος αργεί τόσο να εξαρθρώσει μια δομή που όλοι ξέρουν ότι υπάρχει; Και -το κυριότερο- γιατί κάθε φορά που οι σφαίρες πέφτουν, το πρώτο που ακούμε είναι “παλιά βεντέτα”; Ποιος φοβάται τη λέξη “μαφία”; Μήπως γιατί, αν την πούμε δυνατά, θα πρέπει να κοιτάξουμε ποιοι την προστατεύουν;

Το πολιτικό πρόβλημα

Η κυβέρνηση γνωρίζει. Δεν μπορεί να αγνοεί ότι εκατοντάδες αστυνομικοί έχουν μετατρέψει ένα χωριό 500 κατοίκων σε εμπόλεμη ζώνη. Δεν μπορεί να αγνοεί ότι η χρήση εκρηκτικών και καλάσνικοφ δείχνει κάτι πολύ πιο οργανωμένο.
Κι όμως, το αφήγημα παραμένει: «έγκλημα με έθιμο». Ένας βολικός τίτλος που αθωώνει την ανικανότητα και τη συνενοχή.

Η σιωπή είναι επιλογή. Και η επιλογή αυτή έχει τίμημα: το αίσθημα δικαίου χάνεται, η εμπιστοσύνη στο κράτος εξαφανίζεται, και η κοινωνία συνηθίζει στην ιδέα ότι κάποιοι είναι υπεράνω του νόμου.

Οι κοινωνικές συνέπειες

Ο φόβος έχει απλωθεί παντού. Περιπολίες, έλεγχοι, αστυνομία παντού. Κηδείες με ανιχνευτές μετάλλων. Το χωριό μιλάει με ψίθυρους. Κανείς δεν τολμά να πει ονόματα.
Όταν ένα σπίτι γίνεται αφορμή για μάχη με εκρηκτικά, δεν έχουμε να κάνουμε με παράδοση ή «νόμο της τιμής». Έχουμε να κάνουμε με εγκληματικές δομές που δρουν μέσα σε ένα περιβάλλον ανοχής ή ακόμα χειρότερα, συγκάλυψης.

Ας αφήσουμε τα παραμύθια. Δεν πρόκειται για “μια ακόμη βεντέτα στην Κρήτη”. Είναι οργανωμένο έγκλημα με πολιτικές προεκτάσεις. Και η κυβέρνηση το ξέρει. Είναι ώρα να τελειώσει η ομερτά όχι μόνο ανάμεσα στους εγκληματίες, αλλά και στους θεσμούς. Γιατί όσο η σιωπή συνεχίζεται, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: ο νόμος δεν ισχύει για όλους.