Το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ παρουσίασε το τρίτο από μία σειρά κειμένων πολιτικής, με βάση την πρώτη πανελλαδική δημοσκοπική έρευνα για την ποιότητα της εργασίας στην Ελλάδα. Η μελέτη βασίζεται στις προσωπικές εμπειρίες και απόψεις εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, δίνοντας έμφαση στο φυσικό και κοινωνικό εργασιακό περιβάλλον, την ένταση εργασίας και τις ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης.
Δυσμενείς συνθήκες και έλλειψη ευκαιριών
Το κοινωνικό περιβάλλον αποκαλύπτει φαινόμενα σεξουαλικής παρενόχλησης και εκφοβισμού, ενώ η ένταση των καθηκόντων και η ανεπάρκεια στη συνεχιζόμενη μάθηση εντείνουν την αίσθηση επισφάλειας. Σημαντικό πρόβλημα αποτελεί η αναντιστοιχία δεξιοτήτων και επαγγελματικών απαιτήσεων.
Σύμφωνα με το Ινστιτούτο, η ελληνική οικονομία χαρακτηρίζεται από χαμηλή καινοτομία και έλλειψη μακροπρόθεσμων στρατηγικών. Οι επιχειρήσεις, ειδικά οι μικρομεσαίες, αντιλαμβάνονται την εκπαίδευση ως κόστος και όχι ως επένδυση, ενώ η απουσία κουλτούρας διά βίου μάθησης εντείνει την απόσταση μεταξύ εκπαίδευσης και παραγωγής.
Η εκπαίδευση φαίνεται να θεωρείται κόστος και όχι επένδυση
Προκλήσεις και αναπτυξιακά αδιέξοδα
Σε κλάδους όπως ο τουρισμός, η εστίαση και το λιανεμπόριο, η παραγωγικότητα περιορίζεται στη φυσική παρουσία και την τυπική λειτουργικότητα, χωρίς να προωθείται η γνώση και η ποιοτική αναβάθμιση. Το γεγονός ότι πολλοί εργαζόμενοι διαθέτουν υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο από τις απαιτήσεις της εργασίας τους υπογραμμίζει τον διαρθρωτικό χαρακτήρα του προβλήματος.
Η χαμηλή απορροφητικότητα ειδικευμένου προσωπικού, η απουσία τεχνολογικά σύνθετων δραστηριοτήτων και η έλλειψη ενός ισχυρού μεταποιητικού τομέα οδηγούν σε αισθήματα επαγγελματικής απαξίωσης.
Ανάγκη για μετασχηματισμό
Η μελέτη τονίζει την ανάγκη για έναν βαθύ μετασχηματισμό του αναπτυξιακού μοντέλου. Προτείνεται η στροφή σε στοχευμένες επενδύσεις στην καινοτομία και η δημιουργία θέσεων εργασίας υψηλής προστιθέμενης αξίας.
Η αντιμετώπιση των φαινομένων αυτών απαιτεί βαθύ μετασχηματισμό του αναπτυξιακού υποδείγματος της Ελλάδας
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον ρόλο των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας ως μέσου βελτίωσης της ποιότητας εργασίας και ενίσχυσης της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης των εργαζομένων.
